Als eerst hebben wij onze talenten van elkaar besproken. We weten van elkaar precies wat we goed en minder goed kunnen. Zo kunnen wij elkaar aanvullen.

Nadat we samen gesproken hadden, kwamen we snel op het idee om iets voor oudere mensen te doen.
We belden het ziekenhuis in Den Bosch en nadat we een paar keer waren doorverbonden hadden we iemand te pakken die het leuk vond als we zouden komen.

Marion is activiteiten begeleidster in het ziekenhuis. Zij dacht dat het leuk zou zijn als wij iets zouden doen met de oudere mensen die dagelijks daar naar toe gaan.

We hebben de datum afgesproken en zijn gaan bedenken wat we die dag daar zouden kunnen gaan doen.
We willen graag een spel met ze gaan spelen. Dat spel gaan we dan zelf maken.

We zijn het spel gaan maken. Een groot vel met hierop plakkertjes. De mensen moeten dan gooien en soms een vraag beantwoorden als ze op een vraagteken komen. Natuurlijk moeten we vragen maken die zij leuk vinden. Dat is best lastig want zij weten natuurlijk niet veel over de nieuwste liedjes ofzo. Dus wij moesten goed nadenken wat zij leuk zouden vinden.
We hebben vragen over het menselijk lichaam, de natuur en de ruimte, maar ook over vroeger en soms ook sommen en vragen over de Nederlandse taal.

We zijn ook naar het dorp gereden om cadeautjes voor deze mensen te kopen. We kochten ook echt cadeautjes die leuk zijn voor die mensen. Zelf vinden wij het niet altijd even mooi, maar wij denken dat die mensen het wel leuk vinden.

Zo hebben we puzzelboekjes, beeldjes, ketting, knuffel, fotolijstje gekocht en nog veel meer.
De derde dag zullen we nog wat lekkers voor de mensen halen. De mensen in het ziekenhuis zeiden wel dat dit suikervrij moest zijn.

We hebben echt hard gewerkt vandaag!

De laatste dag van onze uitdaging. Wij gingen naar het ziekenhuis in de stad. Eerst zijn we naar de winkel gegaan om nog wat lekkers te halen dat suikervrij is.

Toen we daar kwamen werden wij vriendelijk ontvangen. De activiteitenbegeleiders wilden alles van ons weten. We vonden het een beetje spannend omdat we niet goed wisten wat we konden verwachten.

De ouderen kwamen binnen. Al snel werd er een oma terug gebracht omdat ze moest overgeven. De oudere mensen zagen er inderdaad maar ziek uit. Dat was even wennen voor ons.
We wisten allemaal precies wat we moesten doen en we hielpen de oudere mensen met spelen. Zelf konden ze niet zo goed gooien of de pion verzetten.
De mensen vonden de vragen erg leuk. Samen moesten we er veel om lachen. Soms was het voor iemand veel te moeilijk en moesten we de vragen nog veel makkelijker maken.

Toen een opa bij het einde was, had hij gewonnen en mocht hij een cadeautje kiezen. Hij koos een beeldje van een poesje. De oude man moest huilen. Wij wisten niet goed waarom. Toen bleek het dat hij zijn poes zo ontzettend mistte omdat hij al lang in het ziekenhuis lag. Dit was erg zielig. We troostten de man en gingen weer verder met het spel.
Eén oma kenden wij. Dat was wel heel leuk.

Het was een hele bijzondere dag! We hebben echt het gevoel gehad dat we iets goeds hebben gedaan voor de oudere mensen. Ze hebben plezier gehad en hoefden even niet meer te denken aan hun zieke lichaam.